Fear.

What is FEAR ?

F = false,
E = evidence,
A = appearing,
R = real. 

so 

F = face
E = everything
A = and
R = rise 

Ο φόβος του προπονητή είναι να μην αντιδράσει ο αθλητής , να υπεραναλύσει την κατάσταση, να χαθεί στις σκέψεις του (σκέψεις, όχι φόβοι), να σταματήσει την προσπάθεια.

Γιατί όλοι αυτοί οι φόβοι που φαίνονται πραγματικοί, υπάρχουν μόνο μέσα στο μυαλό του καθένα μας, που τους δημιουργεί το ίδιο το μυαλό για να περνά ή ώρα του (του μυαλού). 

Η δράση είναι η λύση. Συνέχισε την προσπάθειά σου. Δώσε κάτι στο μυαλό σου να ασχολείται και να μην αυτοσχεδιάζει.

Just do it.

Choices.

Όλοι τα έχουμε πει, όλοι τα έχουμε πιστέψει. Μιλάω για τα "δεν".

Στα δύσκολα η πρώτη αντίδραση ξεκινάει με ένα μικρό "δεν". Δεν το κατάλαβα, δεν ήμουν έτοιμος, δεν πρόλαβα, δεν ήμουν συγκεντρωμένη, δεν ετοιμάστηκα, δεν...

Και μόλις βγάλουμε το βάρος από πάνω μας, συνεχίζουμε.

Δεν μπορώ, δεν θα τα καταφέρω, δεν αντέχω, δεν πάει, δεν βγαίνει, δεν έχω το ταλέντο ..., και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Και μετά πάμε σπίτι μας, δεν μιλάμε σε κανένα, δεν τρώμε, δεν μας πιάνει ύπνος, δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε, δεν ξέρουμε τι μας φταίει.

Όλοι όσοι στοχεύουν την κορυφή έχουν κάνει τις επιλογές τους πριν  μπουν στο γήπεδο. Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος.

Το μόνο "δεν" που αξίζει είναι το " ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΩ ΠΟΤΕ".

Facts.3

Για να γίνεις βασιλιάς της ζούγκλας,
πρέπει να φας το λιοντάρι.

Facts.2

 

Ρίξε το καλύτερο που μπορείς
εδώ και τώρα
με αυτές τις συνθήκες.

Facts.1

When you have fun, it changes all the pressure into pleasure.

No excuses.

Θα ήταν ενδιαφέρον να μπορούσαμε να καταγράψουμε τι προσφέρει η ενασχόληση με την τοξοβολία στον καθένα μας. Τι κερδίζουμε και τι χάνουμε. Τι μας προσφέρει και τι μας στερεί. Να κάνουμε έναν μινι απολογισμό για τα θετικά και τα αρνητικά. Πώς διαμορφώνει τον χαρακτήρα μας, τι μας μαθαίνει, πώς μας κάνει καλύτερους.

Θέλω να κρατήσω αυτό το post σύντομο. Το ποιό σημαντικό πράγμα που έχω αποκομίσει από την τοξοβολία και έχει διαμορφώσει τον χαρακτήρα μου σε μεγάλο βαθμό είναι αυτό.

Art chery.

Αυτό που πραγματικά (?) βλέπεις είναι η απεικόνιση μέσω επεξεργασίας με ειδικό software και hardware ενός ψηφιακού αρχείου που δείχνει ένα σχέδιο μια ζωγραφιάς ενός τόξου και ενός βέλους.

Και για να γίνουμε ποιό συγκεκριμένοι, αν η συχνότητα δειγματοληψίας της οθόνης σου είναι 75Hz, τότε κάθε δευτερόλεπτο βλέπεις 75 φορές την απεικόνιση μέσω επεξεργασίας με ειδικό software και hardware ενός ψηφιακού αρχείου που δείχνει ένα σχέδιο μια ζωγραφιάς ενός τόξου και ενός βέλους.

 Όλα  τα παραπάνω 75 κομμάτια ανά δευτερόλεπτο ο εγκέφαλος μας τα κατανοεί χρησιμοποιώντας τα δεδομένα που προσλαμβάνει μόνο με μια αίσθηση, την όραση.

Για σκέψου το λίγο : χρησιμοποιώντας μία μόνο αίσθηση, το μυαλό μας ενώνει όλα αυτά τα θραύσματα για να κατασκευάσει  μια συνεχή, συμπαγή πραγματικότητα ...

Υπάρχουν βέβαια και οι άλλες αισθήσεις μέσω των οποίων μπορούμε, χωρίς οπτική αντίληψη, να αντιληφθούμε τον κόσμο, να έχουμε συναίσθηση του περιβάλλοντός μας και να αλληλεπιδρούμε με άψυχα αντικείμενα. Το  αυτοκίνητο που οδηγούμε γίνεται προέκταση του εαυτού μας, γινόμαστε  ένα με το αυτοκίνητο. Όταν κάποιος σε τρακάρει δεν λες "κτανκαμπουμ" αλλά "με χτύπησε ο μακάκας".

 Με χτύπησε.

Αυτή η ανθρώπινη ικανότητα αλληλεπίδρασης με αντικείμενα, μας δίνει την δυνατότητα να επεκτείνουμε τις αισθήσεις μας (οι αισθήσεις που δημιουργούν την ταυτότητά μου σαν άνθρωπος) και να "νοιώθουμε"  τα πιρούνια σαν επέκταση των χεριών μας, το τηλέφωνο σαν προέκταση των αυτιών μας και  τα γυαλιά οράσεως σαν μάτια. Και για να μην ξεχνιόμαστε, το τόξο σαν προέκταση των χεριών μας. Και αν είσαι πολύ ανταγωνιστικός, θα τολμούσα να πω και σαν προέκτασή του "εγώ" σου...

Και για να πάμε πιο βαθιά. Δεν έχω πάει στη Βραζιλία (ακόμα !) αλλά πιστεύω ότι είναι εκεί που δείχνει ο χάρτης. Ούτε έχω ρίξει 698 στο διπλό εβδομηντάρη, αλλά πιστεύω ότι γίνεται γιατί πιστεύω ότι κάποιος το έχει κάνει ακόμα και αν  δεν τον έχω δει με τα μάτια μου.

Δεν υπάρχει καμία εγγύηση και κανένας δεν μπορεί να μου αποδείξει ότι υπάρχει οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που νοιώθω με τις αισθήσεις μου.

 Όλα όσα υπάρχουν, υπάρχουν γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχουν.

Όλα τα πράγματα τα οποία είναι πιθανόν να γίνουν στο μέλλον, πιστεύουμε ότι πιθανόν θα γίνουν. Ο μόνος χρόνος τον οποίο μπορούμε να συλλάβουμε με τις αισθήσεις μας είναι το τώρα. Ο μόνος χώρος που μπορούμε να κατανοήσουμε με τις αισθήσεις μας είναι το εδώ.

Υπάρχουμε μόνο στο εδώ και τώρα. 

Και για αυτό ακριβώς όταν κάνουμε τοξοβολία  στο εδώ  και τώρα νοιώθουμε τόσο υπέροχα. Οι αισθήσεις μας δεν ασχολούνται με τον "θόρυβο"  του μέλλοντος ή του παρελθόντος, ούτε με τον "θόρυβο" κάποιου άλλου χώρου. Είναι τόσο συγκεντρωμένες που ότι προσλαμβάνουν το προσλαμβάνουν με  καθαρότητα και ένταση που κάνουν την εμπειρία τόσο δυνατή που παραμένει αξέχαστη.

(Go with the flow, φωνάζει ο αθλητικός ψυχολόγος . Καθαρό μυαλό στο clicker φωνάζει ο προπονητής .)

Όταν ξεκίνησε τα πρώτα βήματά στην Γη ο άνθρωπος, οι ανάγκες ήταν απλές : τροφή και επιβίωση. (ασφάλεια, συντροφικότητα και αναπαραγωγή είναι υποκατηγορίες των δύο βασικών αναγκών). Όπως είναι φυσικό όταν υπήρχαν στιγμές που είχαν ικανοποιηθεί οι βασικές ανάγκες, οι πρόγονοι μας δεν είχαν τίποτα να κάνουνε και βαριόντουσαν. Κάποιος άρχισε να σκαλίζει το χώμα με ένα κλαδί, κάποιος άρχισε να κλωτσά μια πέτρα, κάποιος άλλος από περιέργεια άρχισε να τρίβει ένα ξύλο σε μια πέτρα. Και αυτές οι αυθόρμητες ενέργειες οδήγησαν στην γέννηση της τέχνης. Το σκάλισμα στο χώμα άνοιξε τον δρόμο για την ζωγραφική, και αυτή με την σειρά της τον δρόμο στην προσωπική έκφραση και τις τέχνες. Η κλωτσιά στη πέτρα οδήγησε σταδιακά στην γέννηση των σπορ, η περιέργεια οδήγησε στις επιστήμες και την φιλοσοφία.

Οτιδήποτε κάνουμε και δεν προορίζεται να καλύψει τις βασικές ανάγκες του ανθρώπινου είδους, είναι τέχνη. Και η τέχνη είναι ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούμε την ταυτότητά μας σαν άτομα, ώστε να ξεφύγουμε από τα όρια  των ρόλων (τροφή και επιβίωση) που μας είχε  βάλει η φύση.

Νοιώθω το χαμόγελο να έρχεται...:   Η τοξοβολία είναι τέχνη.

Και σαν τέχνη είναι ένας τρόπος διερεύνησης της ταυτότητάς μας. Οι μορφές που μπορεί να πάρει είναι πολλές, (αθλητική, ψυχαγωγική, παραδοσιακή...) το περιεχόμενο πάντα ίδιο. Έκφραση της προσωπικότητάς μας και  εσωτερική αναζήτηση του εαυτού μας, του "εγώ" μας.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν μια απευθείας επικοινωνία, από το  μυαλό του ενός κατευθείαν στο μυαλό του άλλου. Επομένως ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο είναι η κατανόηση. Η κατανόηση για τις μορφές έκφρασης του καθένα μας, η κατανόηση της γλώσσας και των εικόνων που χρησιμοποιεί ο καθένας μας για να εκφράσει αυτά που έχει στο μυαλό του. Και με εργαλείο την κατανόηση θα μπορέσουμε να σπάσουμε τον τοίχο που εμποδίζει την πραγματική επικοινωνία  του αθλητή με τον προπονητή.

Βέβαια αυτό που εύκολα συμπεραίνουμε από τα παραπάνω είναι ότι ο προπονητής μπορεί να κάνει μόνο υποθέσεις για σένα και να ελπίζει ότι είναι σωστές, όπως με τον ίδιο τρόπο κάνουμε υποθέσεις ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που προσλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας.

 Έχοντας αυτό σαν δεδομένο, είναι φανερό ότι πολύ μετά την πίστη και  αρκετά πιο πέρα  από την κατανόηση υπάρχει η εμπιστοσύνη. 

Πιστεύουμε ότι υπάρχει ο "προπονητής", βρίσκουμε την κοινή γλώσσα με την οποία "κατανοεί" ο ένας τον άλλο, και "εμπιστευόμαστε" αυτά που μας λέει για να πετύχουμε τους "στόχους" μας.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι : οι στόχοι θα σε πάνε εκεί που θέλεις, τι είναι όμως αυτό  που πραγματικά θέλεις ?  

Ποιος είναι ο ρόλος που φαντάζεσαι για τον εαυτό σου ?

Τι θέλεις να γίνεις και πως εκφράζεσαι ?  (θυμήσου : τοξοβολία = τέχνη).

Και κάπου εδώ φτάνουμε στην πηγή όλων των κινήτρων που μας οδηγούν στο να ασχοληθούμε την τοξοβολία. Και αυτή η αρχή είναι που βάζει τις βάσεις  για την αντιμετώπιση όλων των πιθανών αποτελεσμάτων. Και αν σε αυτή την αρχή  η αγάπη για αυτό που κάνουμε και η επιθυμία για προσωπική έκφραση δεν είναι τα θεμέλια της προσπάθειας μας, αρχίζουν τα ...δύσκολα.

Το έχω γράψει πολλές φορές και θα συνεχίσω να το γράφω και να το λέω ακόμα περισσότερες : κάνω τοξοβολία γιατί μου αρέσει.

Εγώ την κάνω, σε μένα αρέσει. Αυτή είναι η αρχική συνθήκη.

Σε τι ρόλο βλέπω  τον εαυτό μου είναι αυτό που θα προσδιορίσει την δέσμευση μου, την προσπάθεια μου, την προπόνηση μου, τους στόχους μου, τις επιλογές μου, τα ζόρια μου...

Και εφόσον αυτή είναι μια εικόνα την οποία έχω μόνο εγώ για μένα, οτιδήποτε έχουν να πουν οι άλλοι δεν με αφορά. Δεν ενοχλώ κανένα, δεν πειράζω κανένα, δεν κάνω κακό σε κανένα. Κάνω κάτι εντελώς νόμιμο, κοινωνικά αποδεκτό και λογαριασμό δίνω μόνο στον εαυτούλη μου. Εγωιστικό ίσως, αλλά αυτή είναι και η ουσία της τέχνης...

Don't go through life,

GROW through life.

Show me the way.

Πριν από προπονητής υπήρξα αθλητής και σαν αθλητής είχα εικόνες που μου έδιναν έμπνευση, κίνητρο και στόχο. Από όλους τους κορυφαίους αθλητές που έχω δει από κοντά σε διάφορες φάσεις της καριέρας τους, ένας ακόμα και σήμερα με εντυπωσιάζει.

Ο τρόπος που έριχνε o Torres το καλοκαίρι του 2001 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Πεκίνου, απλά δεν επαναλήφθηκε. Release, στήσιμο σώματος, μπροστινό χέρι, follow through, attitude, ηρεμία, σιγουριά, αυτοπεποίθηση, δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω.

Θέλω να πιάσω το τόξο μου και να κάνω το ίδιο, ξανά και ξανά και ξανά.

Reference.

Ο τρόπος που έρίχνε η PARK Sung Hyun στους Ολυμπιακούς του 2004 είναι απλά ανεπανάληπτος. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο οτι με αυτή τη τεχνική έκανε δύο παγκόσμια ρεκόρ την ίδια χρονιά, στα 70m με 682 και στο FITA με 1405.

 

Kai-zen.

Η τοξοβολία έχει ιδιαίτερη απήχηση στις χώρες της Απώ Ανατολής. Και οι αθλητικές επιτυχίες  από αυτές τις χώρες είναι αξιοσημείωτες. 

Κάτι κάνουν καλύτερα απο τους υπόλοιπους, σίγουρα. Σημαντικό μερίδιο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους είναι η φιλοσοφία του kai-zen. Κάτι το οποίο αντιλαμβάνεσαι οτι υπάρχει σαν υπόβαθρο όταν διαβάζεις ή ακούς δηλώσεις τους μετά από αγώνες.

Kai-zen is the practice of continuous improvement.

Η συνεχής βελτίωση είναι βασικό ζητούμενο στον αγωνιστικό αθλητισμό. 

Η συνεχής εξέλιξη της τεχνικής, των υλικών, η ανάγκη για εξάσκηση των ψυχολογικών χαρακτηριστικών και της στρατηγικής για τη μεγιστοποίηση των επιδόσεων, η ακρίβεια στην εκτέλεση, ο υψηλός βαθμός αγωνιστικότητας και η διαρκής άνοδος των σκόρ είναι μερικά από τα αποτελέσματα αυτής της διαρκής βελτίωσης. 

Κανένας αθλητής δεν γεννήθηκε στη κορυφή, καμμία αθλήτρια δε φτάνει στην κορυφή ξαφνικά, κανένας πρωταθλητής δεν έχει την νοοτροπία του "φτασμένου".  Όλα είναι αποτέλεσμα μεθοδικής δουλειάς και ... βελτίωσης.

Investments.

Ο Jake Kaminsky εκτός από δύο φορές Ολυμπιονίκης είναι προπονητής, τεχνικός σύμβουλος σε εταιρίες με είδη τοξοβολίας και ταυτόχρονα ένας από τους πιό έμπειρους και συμπαθείς αθλητές στο χώρο μας.

Οι απόψεις του σχετικά με τον ρόλο του προπονητή είναι ξεκάθαρες.

Τις διάβασα σε συνέντευξή του, τις άκουσα σε podcast, τις παρακολούθησα σε  live session στη διάρκεια των Ολυμπιακών του Rio 2016, αλλά τις έχει γράψει και ο ίδιος. Τις παραθέτω χωρίς σχολιασμό.

 

"The best thing an archer can do is invest in themselves from the beginning. Choosing the right coach is paramount to performance later on in an archery career. Having access to the world's best coach has helped me more times then I can count. If you are just starting out or a seasoned archer, spend that money you want to spend on the latest and greatest equipment on the best coach you can afford. You won't regret it, I promise."