Leap of faith.

Κάθε φορά που ξεκινάμε από το σπίτι μας για το σχολείο, τη δουλειά, την προπόνηση, τον αγώνα ή οπουδήποτε αλλού, κάνουμε ένα βήμα. Ένα βήμα που προσδοκούμε ότι θα είναι μια καλή αρχή για οτιδήποτε επιθυμούμε να καταφέρουμε, ένα βήμα με εμπιστοσύνη στον ευατό μας. Να γίνουμε καλύτεροι μαθητές, να είμαστε καλοί στη δουλειά μας, να πάει καλά η προπόνηση ή ο αγώνας, να έχουμε μια καλή μέρα, να προλάβουμε όλες τις υποχρεώσεις μας ...

Όσο είμαστε νέοι λίγο πολύ η καθημερινότητα μας είναι σταθερή και δεδομένη. Σχολείο, διάβασμα, φρονιστήριο, αθλητισμός, παρέες, διασκέδαση. Μεγαλώνοντας όμως και αποκτώντας εμπειρίες στη ζωή καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο , όλα είναι ρευστά και μπορούν να αλλάξουν οποιαδήποτε στιγμή. Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν και λίγο, τότε όλα φαίνονται ανυπόφορα.

Νομίζω ότι αυτό που πραγματικά μας ωθεί να συνεχίσουμε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν είναι η ελπίδα και η πίστη. Ξέρωντας ότι η "ελπίδα πεθαίνει τελευταία" θα ήθελα να σχολιάσω την τελευταία γραμμή άμυνας πριν φτάσουμε στην ελπίδα. Την πίστη.

Σίγουρα δεν εννοώ την πίστη με θρησκευτικούς ή μεταφυσικούς όρους. Θέλω να περιγράψω αυτή τη μορφή εσωτερικής πίστης που τα αποτελέσματά της αντανακλώνται σε κάθε μορφή της καθημερινότητας. Τη βεβαιότητα ότι στο σχολείο θα γίνουμε καλύτερες μαθήτριες, το πάθος ότι θα τα καταφέρουμε στο Πανεπιστήμιο, την αφωσίωση να ανταπεξέλθουμε σε ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον, τη φλόγα να γίνουμε καλύτεροι, τη θέληση να μάθουμε ,το σθένος να συνεχίζουμε την προσπάθεια μας, τη σιγουριά ότι θα τα καταφέρουμε, το θάρος να γίνουμε πρωταθλητές, τα "κότσια" να πετύχουμε τους στόχους μας, την πίστη στον ευατό μας.

Η πίστη είναι καθαρά θετικό συναίσθημα εν αντιθέσει με την ελπίδα που περιέχει και λίγο απογοήτευση, λίγη παραίτηση και ίσως λίγη μοιρολατρία. Είναι άλλο πράγμα "ελπίζω να τα καταφέρω¨ και άλλο το "πιστεύω θα τα καταφέρω". Τους χωρίζει μια απόσταση που για κάποιους είναι τεράστια ενώ για άλλους ένα μικρό βηματάκι. Το μέγεθος της απόστασης εξαρτάται από το χαρακτήρα του καθένα μας και από τη διαρκή προσπάθεια που κάνουμε στο να γίνουμε καλύτεροι.

Το να ελπίζουμε είναι εύκολο, δεν χρειάζεται κάποια προσπάθεια από εμάς. Ελπίζουμε ότι "κάτι" θα γίνει, "με κάποιο τρόπο" θα τα καταφέρουμε, "κάποιος" θα μας δείξει τον τρόπο.

Το να πιστεύουμε είναι το δύσκολο και αυτό που θα βοηθήσει στο να κατακτήσουμε τα όνειρα μας. Χρειάζεται προσπάθεια από την πλευρά μας, και δεν εννοώ τη σωματική προσπάθεια. Χρειάζεται να βάλουμε στην άκρη τους δαίμονες που μας κυνηγάνε, τους φόβους μας, το τεράστιο ΕΓΩ που δεν αφήνει περιθώρια για προσωπικές αλλαγές, το να δεχτούμε ότι δεν φταίει πάντα κάτι άλλο ή κάποιος άλλος, το να έχουμε την δύναμη να δρομολογήσουμε ιδέες που θα μεταμορφωθούν σε πράξεις, να ξεκινήσουμε. Να κρίνουμε με δικά μας κριτήρια, να ξεφύγουμε λίγο από τον "θόρυβο" των απόψεων και να δούμε τι έχει αξία για μας και τι όχι. Τι θέλουμε να πετύχουμε εμείς για τον ευατό μας και όχι τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς να πετύχουμε. Ποιούς μπορούμε να εμπιστευθούμε και ποιούς όχι. Σε τι πιστεύουμε και σε τι όχι. Να ταρακουνήσουμε τα νερά της συνήθειας και του "αναμενόμενου", να το πάρουμε πάνω μας.

Πρίν λοιπόν αφεθούμε μοιρολατρικά στη στοργική θαλπωρή της ελπίδας, μπορούμε να δοκιμάσουμε ένα μικρό βηματάκι, πρός την κατεύθυνση που θέλουμε να πάμε και τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε, με πίστη ότι θα τα καταφέρουμε. Μετά να κάνουμε ακόμα ένα μικρό βηματάκι, και άλλο ένα, και άλλο ένα... Πάντα με πίστη ότι μπορούμε, ότι είναι εφικτό, ότι έχουμε τις ικανότητες, ότι θα τα καταφέρουμε. Χωρίς φόβους και αμφιβολίες, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς χρονοδιαγράμματα, χωρίς μιζέρια, αδιαπραγμάτευτα. Επίμονα, ξεροκέφαλα, με κέφι και διάθεση. Ίσως αυτή η πίστη κάνει τη διαφορά...