Great White Open.

Σκέφτομαι όλες αυτές τις ώρες που αφιερώνουμε στην προπόνηση, ώρες για να φτιάξουμε  τεχνική, να αναπτύξουμε  αντοχή, να τυποποιήσουμε το ρίξιμο μας, να καλλιεργήσουμε τη δύναμη στο σώμα και το μυαλό. Την συνεχή επιμονή στη λεπτομέρεια, τη διαρκή προσπάθεια να νοιώσουμε την  τελειότητα στη  βολή, την επιθυμία να ξαναζήσουμε αυτό το φευγαλέο και τόσο κυρίαρχο συναίσθημα ξανά και ξανά και ξανά, συνέχεια αν είναι δυνατόν, την κούραση...

Ένα βέλος στο 10 στα 70μ φτάνει, για να ξεχάσουμε όλα τα παραπάνω και να πέσουμε με τα μούτρα στην προπόνηση, ξανά! Μπροστά στον εθισμό μιας καλής βολής στο 10, όλα τα λόγια είναι περιττά...

Ξεχνάω για μια στιγμή τον προπονητή, και βάζω τον αθλητή που είναι μέσα μου να τα πει :

Θέλω αγώνες, πολλούς αγώνες. Αγώνες με κατάταξη, αγώνες με ατομικό ολυμπιακό γύρο, αγώνες με ομαδικό ολυμπιακό γύρο, αγώνες με μεικτό ολυμπιακό γύρο, αγώνες στα 30, στα 50 , στα 60, στα 70, στα 90 οπουδήποτε. Θέλω να νοιώθω το τόξο στα χέρια μου και τα βέλη μου να πετάνε super. Δεν με νοιάζει αν ο  καιρός να έχει αέρα, έχει ζέστη, έχει βροχή, είναι άπνοια, ας κάνει ότι γουστάρει γιατί δεν... ασχολούμαι. Θέλω τους πιο δυνατούς αντιπάλους στους ποιό δύσκολους αγώνες. Δεν με νοιάζει να χάσω γιατί κάθε φορά που χάνω μαθαίνω, γίνομαι καλύτερος Δεν θα τρελαθώ όταν κερδίσω γιατί θέλω να το ξανακάνω, πολλές φορές.

Στην πραγματικότητα i don't give a shit about anything. Θέλω ανοιχτό χώρο και ένα στόχο να ρίχνω μέχρι να λειώσουν οι χορδές μου, να διαλυθούν τα ελάσματά μου, να ξεθωριάσει το riser, να εξαϋλωθούν τα βέλη και να ανοίξω μια τεράστια τρύπα στο κέντρο του στόχου απέναντι.

Και όταν γίνουν όλα αυτά, θα ξαναρχίσω από την αρχή. Εύκολα.