Respect Two.

Ο ρόλος,  οι σχέσεις του προπονητή με τον αθλητή, και το πόσο μπορεί να "παρέμβει",  είναι ο αδύναμος κρίκος του αθλήματος στη χώρα μας. 

Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που ασχολούνται ψυχαγωγικά με την τοξοβολία, αλλά σε όσους θέλουν το κάτι παραπάνω.

To διάβασα σε μια συνέντευξη του Ολυμπιονίκη Σπύρου Γιαννιώτη και το παραθέτω χωρίς περαιτέρω σχολιασμό.

"Yπάρχουν  πολλοί άνθρωποι που έχουν παίξει ρόλο στη ζωή και στην πορεία μου ως αθλητή. Η γυναίκα μου, που με ανέχεται, αλλά κυρίως η μάνα μου και ο προπονητής μου, ο Νίκος Γέμελος, που είναι κολλητός και κουμπάρος μου. Στον Νίκο χρωστάω πολλά. Του χρωστάω την πορεία μου. Γιατί ένας προπονητής δεν είναι μόνο για το πρόγραμμα, να σου πει «κάνε εκείνο το πεντακοσάρι ή εκείνο το χιλιάρι». Νιώθω πολύ σίγουρος για τον εαυτό μου όταν μιλάω μαζί του πριν από έναν αγώνα. Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ αυστηρός, αλλά αυτό ήταν που με κράτησε, γιατί εγώ δεν ήξερα τίποτα τότε."

Και η ανάρτηση του προπονητή του.

"Κάτι μπορεί να έρθει εύκολα! Κάτι μπορεί να έρθει δύσκολα! Κάτι μπορεί να μην έρθει ποτέ! Αυτό όμως που πάντα υπάρχει πίσω από όλα είναι η προσπάθεια και η σκληρή δουλειά! Ευλογία για μένα που ο αθλητής μου σταματάει στο ψηλότερο του σημείο! Τον ευχαριστώ που είχα την τύχη να τον προπονώ δεκαεπτά χρόνια! Τον ευχαριστώ γι αυτό που είναι! Τον ευχαριστώ που τελικά πραγματοποιήσαμε το όνειρο του! Μπράβο Σπύρο, μπράβο!"