The journey.

Μερικές φορές ξεχνάμε.

Η καθημερινότητα , οι προσωπικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουμε, η κούραση, το ασφυκτικό πρόγραμμα υποχρεώσεων κάθε μέρας και ένα εκατομμύριο άλλοι λόγοι (διαφορετικοί για τον καθένα) δεν μας δίνουν το χρόνο και το χώρο που χρειαζόμαστε.

Το χρόνο και το χώρο που χρειάζεται η σκέψη μας να περιπλανηθεί, να συναντήσει τα όνειρα, τις επιθυμίες , τις απαντήσεις και το νόημα σε αυτά που κάνουμε. Αυτά που θέλουμε πολύ, αυτά που θέλουμε λιγότερο, αυτά που δεν αντέχουμε.

Αν προσθέσουμε λίγη αγωνία (θα τα καταφέρω ή όχι), λίγη ανυπομονησία, λίγη κούραση, λίγη πίεση και λίγη αμφιβολία ώστε να δέσει το γλυκό, όλα θόλωσαν...

Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι είναι ηλίθιο να κοιτάς το δάχτυλο.

Η χαρά του παιχνιδιού, οι φίλοι μας, η επιθυμία να μάθουμε κάτι διαφορετικό και να γίνουμε καλύτεροι, η ένταση στο να ανακαλύπτουμε συνεχώς τα όρια μας σε σώμα και ψυχή, ο ενθουσιασμός του καινούριου, η προσδοκία για την εξέλιξή μας, η ικανοποίηση στο να προσπαθούμε σκληρά και να ανταμειβόμαστε και χιλιάδες άλλοι λόγοι μας πηγαίνουν στη τοξοβολία.

Μετά από τις προπονήσεις, μετά τους αγώνες, μετά τις επιτυχίες, μετά από τα μετάλλια, μετά από τις διακρίσεις, μετά την παραδοχή όλων για την αξία μας, αυτό που μένει είναι μια γλυκιά αίσθηση. Του ότι όλα είναι πιθανά αρκεί να προσπαθήσουμε Ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, μπορούμε να πετύχουμε.

Το κάθε μεγάλο ταξίδι ξεκινάει με ένα μικρό βήμα.

Η μεγαλύτερη χαρά είναι ακριβώς αυτές τις στιγμές που έχουμε πέσει με τα μούτρα στο "εδώ και τώρα" της προπόνησης, που ρουφάμε σαν σφουγγάρι οδηγίες, γνώσεις, ιδέες, εικόνες εμπειρίες, που προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.

Ας τις κρατήσουμε λοιπόν όσο γίνεται περισσότερο. Να ζήσουμε το ταξίδι.

Προπόνηση με ενθουσιασμό και ανοιχτές τις "κεραίες" μας στο εδώ και τώρα.